Meer info over hechten

Mensen zijn met elkaar verbonden
We kunnen kind zijn, kleinkind, ouder, pleeg- of adoptieouder, oom, tante, neef of nicht, partner, vriend of vriendin, grootouder, collega, buurman of buurvrouw. In contact met de ander leren we onszelf kennen. In het ontmoeten nemen we iets van de ervaring met die ander in onszelf mee. In verbinding zijn met anderen vormt de kern van ons bestaan.

Het kind
Het lichaam van de vrouw verwelkomt het nieuwe leven. In het hoofd van ouders ontstaan gedachtes over hun toekomstige kind. Met het fantaseren, denken, dromen en praten over de toekomstige baby, raken ouders op hun baby afgestemd en bereiden zij zich voor op hun toekomstige taak als opvoeders. De baby ervaart in de buik hoe zijn moeder zich beweegt en gedraagt. Het hoort al de stem van zijn ouders en beleeft ook de stemmingen van zijn moeder mee. Zo start het ontwikkelen van een unieke band tussen ouder en kind. Na de geboorte groeit en verdiept het hechten tussen ouders en kind zich in een snel tempo door alle interacties gedurende de dag. Het gedrag van de baby (bijvoorbeeld: huilen) roept een reactie op bij de ouders (troosten en koesteren) en de baby reageert daar weer op (stoppen met huilen). Zo ontstaan, als bij een weefwerk door schering en inslag, hechtingsdraden die samen een geweven band tussen ouders en kind vormen.

Als het hechten goed gaat
Bij een fijne hechting voelen ouders zich competent, ze genieten van hun kind, ze kunnen inspelen op de wensen en verlangens. Het kind op zijn beurt voelt zich geliefd zoals hij/zij is, en weet zich veilig en beschermd. Een goede band tussen ouders en kind is voor beiden van vitaal belang. Alleen dan kunnen beiden zich ontplooien en ontwikkelen: het kind in wording tot een eigen persoonlijkheid en de ouders in hun ouderschap.

Het proces van hechten is niet vanzelfsprekend
In het leven van ouders en/of kind kunnen zich situaties voordoen die een wissel trekken op dit hechten. Spanning, stress, armoede, ervaringen met ziekte en dood, werken door op het hechten tussen ouders en kind. Doordat jonge kinderen onlosmakelijk verbonden zijn met hun ouders, zoeken zij net als hun ouders naar een manier om zo goed mogelijk met moeilijke situaties om te gaan.

Ouders en kind raken elkaar kwijt
Wanneer ouders en kinderen meer op zichzelf teruggeworpen worden, kunnen ze ervaren dat ze elkaar niet goed meer begrijpen. Ouders hebben gevoelens van onmacht en vragen ze zich af of ze wel goede ouders zijn. Ook kunnen ze zich afvragen of er iets mis is met hun kind. Kinderen kunnen reageren met gedrag als huilen, veel wakker zijn, opstandig en boos zijn, vastklampen aan moeder/vader, of door zich terug te trekken en veel te slapen. Soms voelen ouders ook alsof ze niet goed meer in verbinding met elkaar zijn of kunnen komen. Aangezien in verbinding met elkaar de kern van ons bestaan vormt, kunnen beiden zich hieronder erg ongelukkig voelen. Iedereen raakt in emotionele nood. Als het kind groter wordt blijft het onbegrip over en weer tussen ouders en kind vaak bestaan en heeft dat zijn weerslag op de omgang met elkaar. Soms worden kinderen tegendraads en voelen ouders zich negatief ten opzichte van hun kind.

Hulp zoeken
Het hechten tussen ouders en kind is zo essentieel, dat het noodzaak is om hulp te zoeken om een positieve band te helpen ontwikkelen daar waar de band niet vanzelfsprekend goed is. Liefst zo vroeg mogelijk. Vaak zijn echter de gedragsproblemen van het kind voor ouders aanleiding om hulp te zoeken. En dat is prima. Ouders en kinderen hebben een diep verlangen om het goed met elkaar te hebben. Dat helpt om de stap naar hulp te zetten. Gelukkig herstelt een band in de meeste gevallen. Soms echter niet. Het kind wordt uit huis geplaatst en groeit dan bijvoorbeeld op in een situatie zonder zijn biologische ouders. Maar ook dan hebben kinderen hulp nodig om de ingewikkelde band met zijn biologische ouders een plaats te geven, opdat ze verder kunnen met hun leven. Het behandelcentrum van Stichting Kinderleven helpt ouders en kind daarbij.