Contact

St. Servaasklooster 36
Maastricht
6211 TE
043 3101650
stichtingkinderleven@gmail.com

Abonneer je nu op de NIEUWSBRIEF van Kinderleven

verschijnt ca. 6x per jaar

Wat kunnen we voor u doen?

Hebt u een vraag over veilige hechting of zoekt u hulp? Vraag het ons.

ervaringen van een moeder

Noot aan de lezer; ik schrijf dit als moeder maar waar moederschap staat zou natuurlijk ook vaderschap en/of ouderschap kunnen staan!

Het moederschap heeft práchtige kanten en ik zou me mijn leven zonder mijn kinderen niet meer willen voorstellen. En toch komt het moederschap me niet aanwaaien en vind ik het soms zwaarder, veel zwaarder, dan verwacht. De korte en gebroken nachten, het continue geruzie (nee, kinderen die kort op elkaar geboren zijn spelen zéker niet altijd ‘zo fijn samen'), de eeuwige strijd om, in mijn ogen, triviale zaken en het dwarse kindergedrag kunnen me soms werkelijk tot wanhoop en enorme boosheid drijven.

Als moeder van drie zoontjes, kort na elkaar geboren en alle drie nog onder de 4 jaar, ben ik dit jaar bij kinderpsychologe Paulien Kuipers terecht gekomen en heb ik via haar ook deelgenomen aan de mamagroep voor kinderen tot en met twee jaar. 
Wat betreft onze oudste zoon van drie zaten we helemaal met onze handen in het haar. De boosheid, het slaan van zijn broertje, het niet naar ons willen luisteren en al het andere dwarse gedrag, er was geen land met hem te bezeilen en we waren dringend op zoek naar hulp.

Tegenwoordig gaat het beter. De sessies met Paulien (fijne, veilige sessies waar ons zoontje ook altijd bij was en waar hij graag naar toe ging) hebben veel goede, praktische tips opgeleverd en vooral veel inzicht. Ineens kunnen we ‘achter de emoties’ kijken en zien dat die boosheid eigenlijk verdriet is en dat dwarse gedrag onveiligheid. Ons jaar van verhuizingen, afscheid en gezinsuitbreiding heeft veel met onze jongen gedaan. Dit inzicht heeft ons zoveel gegeven. Door beter naar hem te kijken, hem daardoor beter te leren kennen, kunnen we ineens veel beter inspelen op wat hij wél nodig heeft. Zo blijkt bijvoorbeeld dat het steeds beginnen met  ‘Nee, …..’  bij hem enorm averechts werkt. Als we de ‘Nee’ op een vriendelijker klinkende manier verpakken blijkt de boodschap veel beter over te komen en volgen er geen enorme emotionele uitbarstingen. Van Paulien leerden we daarover dat het steeds horen van een hard ‘Nee’, door kinderen kan worden opgevat als een harde afwijzing en ze daar dus evenredig op reageren. Een echte eyeopener. Ook zien we door de ogen van Paulien ineens hoe gevoelig onze stoere jongen is. Onder die grote mond zit een heel gevoelig, lief, slim kind. Iemand waar rekening mee gehouden moet worden.

Verder hebben we uitgebreid stil gestaan bij het belang om als moeder goed voor jezelf te zorgen. De vermoeidheid, ergernis, zorgen, frustratie kunnen je dagelijks leven en de manier waarop je met je kinderen en met hun grillen omgaat enorm bepalen. Zorgen dat je, waar je kunt en waar de financiën het toelaten, je jouw leven vergemakkelijkt door bijvoorbeeld hulp in de huishouding, opvang, een auto. Maar ook liever zijn voor jezelf, ook je successen benoemen, (het gaat tenslotte niet alleen maar fout!) en bewust momenten inplannen die voor je eigen rust nodig zijn. Het blijft moeilijk in de fabriek die gezin heet, maar het heeft me wel aan het denken gezet en de veranderingen die we hebben doorgevoerd hebben zéker effect.

Tot slot heb ik via Paulien meegedaan aan de moeder-babygroep, samen met onze zoon van 9 maanden. Deze groep is vooral gericht op het hechtingsproces tussen moeder en het (kleine) kind. De 6 sessies met andere moeders en kinderen waren heel bijzonder, intiem en leerzaam. Hoe belangrijk is het, wederom, om naar je kind te kijken. Om in te zien dat jouw eigen opvoeding en levenservaringen enorm meespelen in de manier waarop jij met je kind een band vormt en hoe je deze kunt versterken. Hoe zien andere moeders je omgaan met jouw kind, wat zien ze als je naar jouw kindje kijken en zie je dat zelf ook zo? Een bijzondere spiegel.
Ik verwacht niet dat het moederschap ophoudt een klus te zijn waarvan je soms gewoon even niet weet hoe je hem moet aanpakken. Maar de momenten waarop je iemand vindt die je weer even op het juiste spoor zet, zijn mij heel dierbaar.

 

Voor ouders

Waarmee kunnen we u helpen:
 
Ouders die bezorgd zijn over de band met hun kind kunnen zich zelf aanmelden maar hebben hiervoor een verwijzing nodig van de huisarts of de jeugdarts. Na een aanmeldingsgesprek wordt er in één of meerdere consulten gewerkt aan een positief herstel van de ouder-kind relatie. Ouders met hun kinderen van nul tot vier jaar zijn welkom. Wekelijks bezoeken gemiddeld dertig ouders met hun (kleine) kinderen de praktijk van Kinderleven. Soms is één gesprek voldoende, soms komen ouders met hun kind een aantal keren op gesprek. De vergoeding voor de behandeling loopt via de gemeente waar u woont. De eigen bijdrage voor ouders en kind is afhankelijk van de verzekeringsovereenkomst.
 
Een moeder:'Na 3 bijeenkomsten samen met mijn baby is ons contact zoveel beter geworden. We kunnen weer genieten van elkaar. Dat was daarvoor heel anders.'
 
 
 

wat is een veilige hechting

Een baby praat nog niet in woorden, maar communiceert wel. Met lichaamstaal en het gedrag reageert een kind op de sfeer en de stemmingen van zijn ouders en van anderen. Als een kind klachten heeft ligt de oplossing niet alleen bij het kind zelf maar bij alles wat het kind omgeeft in het leven van alle dag. Klachten zijn veelal een reactie op een situatie die het kind niet begrijpt en die daardoor niet prettig voelt. 
 
Wat is hechting?
Ouders en kind ontwikkelen een band met elkaar door dagelijks met elkaar om te gaan, te communiceren en elkaar te begrijpen. Het ontwikkelen van deze band noemen we hechting. Een goede band tussen ouder en kind is van vitaal belang voor zowel ouders als kind. Ouders voelen zich door een goede band competent, ze genieten van hun kind, ze kunnen inspelen op de wensen en verlangens. Ze “verstaan” hun kind en kunnen zich op hem afstemmen. Het kind voelt zich door een goede band geliefd zoals hij/zij is, en weet zich veilig en beschermd. Hierdoor kan het zich ontplooien en ontwikkelen. 
 
Een goede band tussen ouder en kind ontwikkelt zich gaandeweg…
De band tussen moeder en kind start vanaf de conceptie. In de zwangerschap leert een moeder haar kind kennen door hoe het zich beweegt en gedraagt. Het kind hoort al de stem van de moeder en beleeft ook haar stemmingen mee. Het kind voelt of zijn moeder op haar gemak is of gestresst. In het denken en praten over en het ervaren van hun kind, ontwikkelen ouders een  beeld van deze nieuwe mens en zo raken zij op hem afgestemd en bereiden zij zich voor op hun toekomstige taak als opvoeders.
 
Na de geboorte, als ouders en kind elkaar leren kennen, kan de band groeien en zich verdiepen. Het gedrag van het kind (bijvoorbeeld: huilen) roept een reactie op bij de ouders (troosten en koesteren) en het kind reageert daar weer op (stoppen met huilen). Zo ontstaat, als bij een weefgetouw door schering en inslag, een geweven band tussen ouders en kind, waardoor kind en ouders gaan kennen. 
 
Factoren die de ontwikkeling van een goede band belemmeren.
Het proces van het ontwikkelen van een goede band gaat niet altijd gemakkelijk. Er zijn factoren die een belemmering vormen bij het ontwikkelen van een goede en fijne band. Enkele daarvan zijn:
  • Een problematisch verlopen zwangerschap, waarbij sprake was  (vanaf de conceptie) van ziekte of veel spanning en stress bij de moeder / vader.
  • Een moeilijk verlopen (vroeg)geboorte.
  • Problemen in de partner-relatie.
  • Spanningen en problemen in het gezin van herkomst van moeder en/ of vader.
  • Een moeizame combinatie van werk en zorg bij zowel moeder als vader, of een probleem met de oppas of opvang.

Wanneer de ontwikkeling van een goede band tussen ouders en kind stagneert geven ouders meestal aan dat ze hun kind niet begrijpen. Ze hebben gevoelens van onmacht en vragen ze zich af of ze wel goede ouders zijn. Soms denken ze dat er iets mis is met hun kind. Vanuit hun onbegrip reageren ouders soms heftiger op hun kind dan ze zouden willen, of ze laten het kind teveel aan zijn lot over omdat ze niet weten hoe te moeten handelen.

Wanneer de ontwikkeling van een goede band tussen ouders en kind stagneert, reageren kinderen hierop met probleemgedrag: overmatig huilen, vastklampen aan moeder/vader, moeilijk in kunnen slapen, geen leefritme kunnen vinden, te veel of te weinig willen eten, geregeld overstuur raken.