Contact

St. Servaasklooster 36
Maastricht
6211 TE
043 3101650
stichtingkinderleven@gmail.com

Zonder moeder

10-03-2016 17:40

Vraag uit de praktijk: Mijn nichtje van zeven verloor vorig jaar haar moeder – mijn zus -  door kanker. Ze doet het goed op school, ze heeft vriendinnetjes, ze gaat naar muziek- en dansles, maar ze wil met niemand spreken over haar moeder. Toch zie ik haar ermee worstelen. Kan ik haar helpen?

Kijken vanuit hechtingsperspectief
Voor niemand voel ik zoveel compassie als voor kinderen die het verlies van een ouder een plaats moeten geven. Met dit overlijden verdwijnt in één klap een belangrijk deel van de onvoorwaardelijke liefde uit hun leven. Als het goed is zijn ouders er altijd. Iedere dag. Ongeacht wat een kind doet: ze blíjven. Ook al is een moeder wel eens boos, uiteindelijk is zíj het die trots is als het kind afzwemt, prachtig leert blokfluiten, slaagt voor de studie, of zelf een baby krijgt. De aanwezigheid van een moeder is voor een kind heel gewoon. Zó gewoon, dat de bodem onder het bestaan wegvalt als zij sterft.
Kinderen zijn na dit overlijden in de war, ook al merk je soms niets aan hen. Dan houden ze zich sterk. Bijvoorbeeld om hun vader, die in de rouw is, niet tot last te zijn. Natuurlijk hebben ze ook verdrietige of boze buien. Afgelopen zondag kwam ik een bekende tegen. Ze vertelde dat het die dag precies negenenveertig jaar geleden was dat zij als tienjarig meisje haar moeder verloor. Ze kan zich van die gebeurtenis nog alle details herinneren. Na dit overlijden is ze als kind in de war geweest. Normale woorden als pepermunt, werden plotseling onbegrijpelijk voor haar. Ze kon het gewone, - het vanzelfsprekende -,  niet meer verstaan, toen het gewone en vanzelfsprekende uit haar leven verdween. Door dit gesprek realiseerde ik me opnieuw hoeveel het betekent voor de rest van je leven als je op jonge leeftijd je moeder verliest.
Jonge kinderen zullen niet zomaar willen praten over het overlijden van hun moeder. Ze zoeken juist situaties op die helpen om het leven weer als ‘gewoon’ te ervaren. Van praten worden ze opnieuw verdrietig en dan raken ze weer uit balans. Toch is het belangrijk om samen met hen woorden te vinden om over het verlies te spreken. Bij het Toon Hermans Huis of bij Stichting ‘Achter de Regenboog’, werken mensen die kinderen daar goed bij kunnen helpen. Als een moeder overlijdt, blijft het kind toch aan haar gehecht. Door erover te praten kan het kind alles een plek gaan geven en krijgt het de gelegenheid om ook af-te-hechten.
Van dichtbij maak ik mee dat een tante al acht jaar iedere week een dag komt helpen in het gezin van haar overleden zusje. Ongeacht wat in dat gezin of in haar eigen leven plaatsvindt: ze komt áltijd. Daarmee neemt ze het gemis van de moeder voor deze kinderen niet weg. Maar ze geeft hen wél onvoorwaardelijke liefde terug. Dat is goud waard.