Contact

St. Servaasklooster 36
Maastricht
6211 TE
043 3101650
stichtingkinderleven@gmail.com

Huilbaby

10-10-2016 12:25

Onze pasgeboren baby huilt vaak. Ik vind dat heel vervelend omdat ik denk dat hij zich niet prettig voelt en ongelukkig is. Ik doe er alles aan om hem te laten stoppen maar het helpt niet. Hoe kan ik er voor zorgen dat hij niet meer huilt? Ik ben bang dat ik hem verwen als ik hem voortdurend opneem. 
Een wanhopige moeder

Baby’s huilen uit onvrede. Ze voelen zich niet fijn. Ze willen slapen, maar kunnen niet slapen; ze hebben gegeten maar kunnen niet verteren; ze hebben gedroomd maar begrijpen de droom niet...Hoewel een deel van de baby’s huilt door medische oorzaken, huilt een groter deel door het teveel blootgesteld zijn aan prikkels uit de wereld van volwassenen: telefoon, radio, televisie, stemmen, lawaai. Baby’s moeten te snel mee in ons leven. Mee in de auto, mee naar de creche, opstaan en aangekleed worden als hij nog wil slapen, moeten slapen als hij nog bij mamma wil zijn.

Huilen is een afstemmingsprobleem van de baby op de volwassen wereld. Hij raakt ontstemd omdat de stem van zijn eigen ritme verloren gaat in het lawaai. Wij hebben in de rol van ouder haast geen tijd meer om ons af te stemmen op het natuurlijk ritme van een kind, op zijn behoeftes aan slaap. Een “ouder-wetse” huisarts op de Veluwe adviseerde alle ouders om hun baby de eerste zes weken niet te vervoeren, in het woonhuis te laten wennen aan zijn nieuwe leefsituatie. Voor ons vaak een onhaalbare kaart, maar misschien – gezien vanuit de baby - zo gek nog niet om hem op die wijze in te voegen in het leven.

Laten we even stil staan bij de opgave waar een baby voor staat. Hij komt uit een warm holletje, verbonden met de moeder door de navelstreng. Na de geboorte leeft een baby in een nieuwe wereld, in lucht in plaats van in water, in licht in plaats van in donker, in lawaai in plaats van zachte gedempte geluiden, los van het moederlichaam. Je kan zeggen dat een baby op weg gaat om een zelfstandig wezen te worden. En zowel ouders als baby zoeken na de geboorte naar een nieuw evenwicht tussen samen zijn en alleen zijn. Dat is nu precies waar het bij huilbaby’s om draait: ze vragen om de zekerheid van verbondenheid om alleen tot rust te kunnen komen. En gek genoeg ervaren wij als ouders dit op exact dezelfde wijze! Als onze baby huilt verkrampen wij en deze kramp drukt de verbondenheid uit met onze baby. Daarom lopen we steeds opnieuw naar dat huilende kind, pakken het op, trachten het te troosten. En dat moet ook ... sterker nog, als iemand ons zegt dat wij “ons kind met rust moeten laten” kunnen wij dat helemaal niet. De drang om naar onze baby te gaan is groot en wij kunnen zelf pas ontspannen als ons kind rustig is.

De moeder heeft het over verwennen. Veel ouders vinden het zo’n akelig idee dat door hun schuld een kind verwend wordt dat ze bijna vanaf het moment dat de baby is geboren, dit proberen te voorkomen. “Ze moet leren dat ze niet de enige op de wereld is” en “kinderen die vragen worden overgeslagen” of “te veel aandacht is niet goed; dan vragen ze steeds meer”. Maar wat leert onze baby er eigenlijk van als we hem laten huilen? “Doe geen moeite me te roepen, want ik kom toch alleen op mijn tijd?” Of “Ik doe alleen iets voor je als je er niet om vraagt?” Het gevolg hiervan kan zijn dat onze baby het basisvertrouwen verliest. Hij wordt angstig en huilt eerder. Of hij wordt nog veeleisender. Dan lijdt iedereen: de ouders raken gestresst en de baby wordt ongelukkig.

Om zelfzuchtig, verwend gedrag te kunnen vertonen, moet een kind in staat zijn om te willen.  En een baby heeft alleen maar nodig. Ik zeg dus dat een baby niet verwend kan worden. Daar is hij te klein voor. Maar daarmee zeg ik niet dat hij altijd zoet is. En het valt ook niet altijd mee de baby tevreden te stellen. Als we de behoeften van onze baby snel onderkennen hoeft hij die niet zo luid kenbaar te maken.

Dus baby: huil maar lekker, dan pakt je mamma je op, tot ze je door en door kent… dan hoef je niet meer te huilen.