Contact

St. Servaasklooster 36
Maastricht
6211 TE
043 3101650
stichtingkinderleven@gmail.com

Emotionele verbondenheid tussen kind en ouders helpt bij afkicken ouders.

In dagblad de Trouw van 23 november staat dat uit de onderzoeksresultaten van onderzoekers van Ohio State University blijkt dat moeders sneller van de drugs en de drank af zijn als hun kinderen deelnemen aan de behandeling. Een twaalftal familietherapie-sessies, gericht op het vergroten van emotionele verbondenheid tussen moeder en kinderen, waren voldoende. De terugval van deze moeders in oud verslavingsgedrag was veel geringer dan dit bij individuele therapieën het geval is.

Jaap van der Stel, lector psychische gezondheidszorg in Leiden, staat positief tegenover de familietherapie waarin kinderen betrokken worden bij het afkicken van hun ouders.

Sociologe Elize Lam is echter tegen de deelname van kinderen aan de therapie. Kinderen moeten vooral spelen, kind zijn, en niet verantwoordelijk voor het afkicken van de ouders worden gemaakt.

Of je nu voor of tegenstander bent van deze therapievorm, duidelijk wordt dat het vergroten van de emotionele verbondenheid, de binding van ouders en kinderen, ook een heilzame uitwerking heeft op de ouders zelf. De hechtingsrelatie, die al opgebouwd wordt vanaf de zwangerschap, levert zeker te weten een ‘blauwdruk voor geluk’ voor het kind als de relatie positief en afgestemd is. Ouders voelen zich dan verantwoordelijk, betrokken en capabele ouders. Kind en ouders kunnen genieten van het samenzijn.

Drank of drugs, kunnen ouders totaal wegtrekken van deze verantwoordelijkheid om het perspectief van hun kind te blijven nemen. In de kinderpsychologenpraktijken zien hulpverleners veel leed bij kinderen van een verslaafde ouder. “hoe kan het dat hij / zij voor mij de fles niet laat staan? Ben ik dan zo weinig waard in zijn / haar ogen?” is een vaker gestelde vraag. Ook geven al deze kinderen aan zich –meestal met frisse tegenzin- te bekommeren om hun ouders door hun welzijn in de gaten te houden. Er ontstaat dan een  verregaande vorm van parentificatie. Ook de kinderen raken dus ‘als kind’  de poisiteve band met hun ouders kwijt.

Het is ongelooflijk dat hulpverlenend Nederland zo lang gedacht heeft het kind buiten de conflicten thuis te moeten houden. Zij hebben immers ook veel lijdensdruk! Als we de ouder-kind relatie als behandeleenheid zien (het ís tenslotte een eenheid) doet de familietherapie, ontwikkeld in Ohio, ook recht aan het kind. Ze kunnen nu helpen op een manier die vruchten afwerpt. De therapie maakt de (ex)-verslaafde moeders weer opnieuw verantwoordelijk voor het welzijn van de kinderen. Het vergroot opnieuw de betrokkenheid en afstemming op hen. En dáárdoor kunnen kinderen opnieuw kind worden.

Paulien Kuipers

 

Lees hier het artikel zoals het in Trouw gepubliceerd is