Contact

St. Servaasklooster 36
Maastricht
6211 TE
043 3101650
stichtingkinderleven@gmail.com

deeltijd hechting

Als we aan veilige hechting denken is het meestal de hechting van het ongeboren of pasgeboren kind. Allerlei oorzaken zoals vroeggeboorte, pijnlijke bevalling, vroegere miskramen of scheiding kunnen maken dat een kleine baby zich niet veilig hecht en de verbinding van het kleine kind en de ouders niet goed tot stand komt. Maar ook als de start goed is kan daarna een gevoel van geborgenheid bij het kind omslaan in: ik doe er niet toe. Naast de peutertijd met het zindelijk worden, spenen en het ontwikkelen van autonomie is de puberteit een fase waarin een gevoel van veiligheid kan veranderen in een staat van verwarring, niet geborgen voelen en onveiligheid.

Alweer tientallen jaren geleden deed een collega de uitspraak: “Woensdagmorgen is mijn dagdeel eindverantwoordelijkheid.” Ik keek hem stomverbaasd aan. Het waren twee moderne ouders, niet gescheiden, allebei werkend en met gezond verstand. Hun vier kinderen zorgden niet voor grote problemen op dat moment. Het verdelen van de week in dagdelen was voor mij het toppunt van efficiency en zakelijkheid, gevoelloos en berekenend. Hoe het uiteindelijk met de kinderen is afgelopen weet ik niet.

Nu lees ik in de column van Youp van ’t Hek in het NRC dat een vader niet naar het ziekenhuis gaat om zijn zoon bij te staan die in coma ligt na een zuippartij. Youp schrijft: “Er werd met spoed een ambulance gebeld. Deze zou de comazuiper naar de maagpomp brengen. De vriend vond het wel zo netjes om de ouders van het jochie op de hoogte te stellen. Hij belde de vader die in eerste instantie bezorgd luisterde en daarna de legendarische woorden sprak: ‘U kunt beter even met de moeder bellen want ik heb hem dit weekend niet.’” Kortom, het is niet zijn dagdeel waarvoor hij de eindverantwoordelijkheid heeft. Zijn verbondenheid met zijn kind in nood is kennelijk zo gering dat hij de zorgen afschuift op de moeder in plaats van alles te laten liggen en naar het ziekenhuis te snellen. Hoe zal die jongen zich voelen als hij uit zijn coma bijkomt? Ik hoop voor hem dat dat even duurt zodat hij zijn moeder aan het bed ziet zitten als hij zijn ogen weer opent. En dat hij nooit te horen krijgt dat zijn vader niet wilde komen. Als iemand het hem wel vertelt lijkt me dat de basis voor een grote emotionele kloof tussen vader en zoon. De vader die er niet wilde zijn toen hij hem zo hard nodig had. Een vader die zijn verantwoordelijkheid afschoof op zijn moeder. De scheiding van zijn ouders zal waarschijnlijk al moeilijk zijn geweest maar nu moet het absoluut duidelijk zijn dat zijn vader niet echt van hem houdt. Hij betaalt de alimentatie, stelt zijn huis af en toe ter beschikking maar verder is er niets tussen hen. Hoe moet deze jongen straks een goede vader worden? Hoe kan hij houden van zijn kind als er niet onvoorwaardelijk van hem gehouden is.

Hier is sprake van een groot hechtingsprobleem. Hoe goed de situatie misschien was toen de jongen pas geboren was, in zijn puberteit (een fase waarin kinderen buitengewoon gevoelig zijn voor sferen en emoties) wordt hij grof afgewezen. Onvoorwaardelijke liefde is veranderd in deeltijd-liefde op vastgestelde dagen of dagdelen.  Hoe kun je het bedenken.

Willemien van Lith